อุทยานแห่งชาติขุนสถาน

เส้นทาง..ผ่านหมู่บ้านชาวม้ง
เด็กๆ แก้มแดง วิ่งเล่นกันเป็นกลุ่ม ๆ
อากาศหนาว แต่ชาวเขาไม่เห็นจะหนาวเหมือนชาวเราเลย

ที่พักของอุทยาน
ดูตามแผ่นพับดูสวยงามเหมือนรีสอร์ทสวยๆ
จึงตกลงเข้าพักบ้านหลังที่ดีที่สุด ที่จัดไว้สำหรับเป็นเรือนรับรอง
เริ่มจากเข้าประตู ดึงลูกบิดหลุดติดมือ
เหล่าสาวๆ เข้าพัก ล๊อคประตูไม่ได้
เจ้าหน้าที่ใจดี ให้อีโต้มา 1 อันไว้ป้องกันตัว และเอาไว้งัดประตูเมื่ออยู่ข้างนอกจะเข้าบ้าน
ก่อเกิดความรู้สึกฮึกเหิม เตรียมพร้อมสำหรับฟาดฟันศัตรูทุกเมื่อ
เข้าไปข้างใน แบ่งเป็นห้องข้างนอก 2 เตียงและห้องข้างใน 1 เดียง
มีห้องน้ำสุดหรู แบ่งเป็น 2 โซน
โซนแรก สำหรับปลดทุกข์ มองออกไป เห็นป่าเขาลำเนาไพรใกล้ธรรมชาติ
ใช้ผ้าพลาสติกใสเป็นม่าน
ทีฉีดชำระ ฉีดน้ำที่เย็นยะเยือก กระทบให้อวัยวะบางส่วนเย็นแข็ง
คาดว่า คงเหมาะกับสุภาพบุรุษมากกว่าสตรีอย่างเราๆ
ส่วนโซนห้องน้ำ จัดสวยงามคล้ายเป็นมุมน้ำตก
มีเครื่องทำน้ำอุ่นที่ทำให้เป็นน้ำเย็น ราวพาดผ้า พาดปุ๊ป หักปั๊บ โอว..จอร์ช หนูปล่าวนา..
ขณะอาบน้ำ มีฉากประกอบยามล่อนจ้อนด้วยสายลมหนาวแทรกตัวผ่านหลังคาพัดมาเป็นระยะๆ
ทำให้เนื้อตัวสั่นคลอน สะท้านเย็นยะเยือกไปทั่วทุกขุมขน จึงไม่สามารถขัดสีฉวีวรรณได้เนิ่นนาน
อาบน้ำเสร็จ กลับเข้าห้อง เลยอุ่นสบาย เคล็ดลับมันมีตรงนี้นี่เอง...
ถ่ายรูปห้องนอนมา แต่ไม่ติด พระเจ้าไม่เข้าข้าง
อาหารก็ตามสะดวกแม่ครัว
เพราะอยากกินอะไร ส่วนใหญ่ก็ไม่มี เพราะฉะนั้น กินเท่าที่มี แต่อร่อยแฮะ เพราะไม่มีจะให้เลือกกิน

ตื่นเช้า ค่าเสียหายทั้งหมด ค่าที่พัก ค่าอาหาร ค่าโวยวาย ค่าอีโต้ ค่าส่งเสียงดังตอนเล่นไพ่
รวมทั้งสิ้น เจ้าหน้าที่บอกว่า แล้วแต่จะบริจาคให้
โห...ให้น้อย ก็จะเสียฟอร์มเหล่าโลโซสาว จึงบริจาคหลักพัน เผื่อจะนำไปพัฒนาสถานที่ให้ดีขึ้น
ใบเสร็จไม่มี ไม่เป็นไร เจ้าหน้าที่น่ารัก เป็นมิตรออกอย่างนี้
ที่จริงสถานที่ก็ดีอยู่แล้ว หากปรับอีกหน่อย จะเลิศ...กว่านี้
ส่วนใหญ่ก็ขอชมนะ.. ที่เล่ามาตลกๆ งั้นเอง แต่เรื่องจริงท๊างหมดเลย

แต่อีกมุมหนึ่ง ก็ได้คิดว่า ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ
สิ่งที่เห็นเป็นมายา เมื่อได้เข้าไปสัมผัสจริง ก็ไม่เป็นดังที่เราคาดหวัง
เหมือนที่เราเห็นภาพในแผ่นพับ เราก็คาดหวังว่าต้องดี สวย
เมื่อไม่เป็นดังที่เราคาดหวัง ก็ต้องปรับตัว ปรับใจ ให้ยอมรับสภาพที่เจอ
ค้นหาสิ่งที่ดีๆ จากสถานการณ์ที่เราเผชิญ แล้วเราก็เป็นสุข สัมผัสธรรมชาติที่แท้จริง
.....